Αν ήμουν τώρα μαθητής...
Θα τολμούσα να ρωτήσω μεγαλύτερους και μικρότερους για το πώς αυτοί ονειρεύονται ένα σχολείο που θα μπορέσουν να αγαπήσουν.
Δε θα αδιαφορούσα, δε θα έμενα σε λόγια και κουβέντες της στιγμής. Θα έγραφα αυτά που επιθυμώ από το σχολείο που ανήκει και σε μένα. Θα παρακινούσα και τους συμμαθητές μου να το κάνουν.
Θα διεκδικούσα γνώση. Τί σημαίνει είμαι έλληνας; Τί σημαίνει η Μακεδονία είναι ελληνική; Τί σημαίνει σχέση με τους γονείς μου; Τί σημαίνει σχέση με το άλλο φύλο; Τί σημαίνει ακούω το διπλανό μου; Τί σημαίνει αγωγή του πολίτη; Τί σημαίνει Θεός;
Θα πρότεινα απαντήσεις σε κάθε "εκτός και εντός ύλης" ερώτημα. Θα έκανα το σχολείο ζωντανό με τη βοήθεια των ζωντανών συμμαθητών μου, κι όχι μόνο.
Δεν είμαι όμως μαθητής, πέρασε η σειρά μου και νιώθω ότι δεν έκανα όλα όσα μπορούσα να κάνω τότε. Ως καθηγητής απλά σας προτείνω και σας παρακαλώ αγαπητοί μου μαθητές να βοηθήσετε εμένα και τους συναδέλφους μου. Πείτε μας πώς ονειρεύεστε το σχολείο σας. Το σχολείο που θα μπορέσετε να αγαπήσετε ακόμη περισσότερο...
Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009
Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009
Καταλήψεις: με αφορούν
Είσαι εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης; για σένα γράφτηκε το κείμενο.
Αν συμφωνείς στα «συνοπτικά σημεία» που θα δεις ευθύς αμέσως θα σου είναι ευχάριστη, ελπίζω, η ανάγνωση. Αν όχι θα χαρώ να φιλοξενήσω την άποψή σου. Το σχόλιό σου είναι δώρο για μένα.
Αν συμφωνείς στα «συνοπτικά σημεία» που θα δεις ευθύς αμέσως θα σου είναι ευχάριστη, ελπίζω, η ανάγνωση. Αν όχι θα χαρώ να φιλοξενήσω την άποψή σου. Το σχόλιό σου είναι δώρο για μένα.
- Η κατάληψη ως ακραία εκδήλωση δίνει ενδεχομένως λύση σε εξαιρετικά ακραίες καταστάσεις τις οποίες και καθιστά έκρυθμες. Οφείλουμε να εξαντλούμε όλους τους άλλους τρόπους.
- Η κατάληψη του σχολείου όπως τη γνωρίζουμε εδώ και 20 χρόνια δε δίνει λύσεις, απεναντίας συσσωρεύει προβλήματα.
- Οι εκπαιδευτικοί έχουν ευθύνη απέναντι στους μαθητές η οποία δεν αναστέλλεται σε περίοδο κατάληψης.
- Κάνουμε ό, τι καλύτερο μπορούμε στο σχολικό μικρόκοσμο που εργαζόμαστε. Δε μονοπωλούμε το έργο «θεραπείας του πάσχοντος σχολείου». Έχουν ευθύνη και άλλοι (μαθητές, γονείς, θεσμικοί ή πολιτικοί παράγοντες κ.λπ.). Πλην όμως ασχολούμαστε πρώτα από όλα με αυτό που μπορούμε και ορίζουμε, δηλαδή με το «τι κάνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)