Αν ήμουν τώρα μαθητής...
Θα τολμούσα να ρωτήσω μεγαλύτερους και μικρότερους για το πώς αυτοί ονειρεύονται ένα σχολείο που θα μπορέσουν να αγαπήσουν.
Δε θα αδιαφορούσα, δε θα έμενα σε λόγια και κουβέντες της στιγμής. Θα έγραφα αυτά που επιθυμώ από το σχολείο που ανήκει και σε μένα. Θα παρακινούσα και τους συμμαθητές μου να το κάνουν.
Θα διεκδικούσα γνώση. Τί σημαίνει είμαι έλληνας; Τί σημαίνει η Μακεδονία είναι ελληνική; Τί σημαίνει σχέση με τους γονείς μου; Τί σημαίνει σχέση με το άλλο φύλο; Τί σημαίνει ακούω το διπλανό μου; Τί σημαίνει αγωγή του πολίτη; Τί σημαίνει Θεός;
Θα πρότεινα απαντήσεις σε κάθε "εκτός και εντός ύλης" ερώτημα. Θα έκανα το σχολείο ζωντανό με τη βοήθεια των ζωντανών συμμαθητών μου, κι όχι μόνο.
Δεν είμαι όμως μαθητής, πέρασε η σειρά μου και νιώθω ότι δεν έκανα όλα όσα μπορούσα να κάνω τότε. Ως καθηγητής απλά σας προτείνω και σας παρακαλώ αγαπητοί μου μαθητές να βοηθήσετε εμένα και τους συναδέλφους μου. Πείτε μας πώς ονειρεύεστε το σχολείο σας. Το σχολείο που θα μπορέσετε να αγαπήσετε ακόμη περισσότερο...
