Το σχολείο, ως οργανισμός (συγκροτημένη υπηρεσία), παράγει έργο. Όλοι εμείς (εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, δημοτικοί άρχοντες και υπάλληλοι, υπουργούντες / αξιωματούχοι της Παιδείας) απολαμβάνουμε το σχολικό έργο εξακολουθητικά. Σιγά, σιγά μαθαίνουμε τι σόι "χαρακτήρα" έχει αυτό το δημόσιο ελληνικό σχολείο.
Από την άλλη, εμείς οι ίδιοι - ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί και μαθητές - είμαστε το καθημερινό πλήρωμα αυτού του οργανισμού. Μήπως τελικά είμαστε εμείς που χτίζουμε και χρωματίζουμε τον χαρακτήρα του σχολείου;
Αν ναι, τότε τα όποια επίμονα ψεγάδια στην προσωπικότητα της σχολικής μονάδας οφείλονται σε ανθρωπίνως ανυπέρβλητα εμπόδια ή σε αντίστοιχα ελαττώματα του δικού μας χαρακτήρα, σε ιδιοτροπίες του δικού μας επαγγελματικού ή μαθητικού βίου.
Εξαιρούμε από την κουβέντα μας - για το υπόλοιπο της ανάρτησης - τους μαθητές και τα λοιπά μέλη του στενού η ευρύτερου σχολικού χώρου. Μιλούμε για εμάς τους λειτουργούς της εκπαίδευσης.
Εμείς λοιπόν, τί είδους ελαττώματα κουβαλάμε στον κοινό επαγγελματικό μας χώρο; Πως σχετίζονται αυτά με τον "δύστροπο" σχολικό χαρακτήρα; Ποια είναι τελικά αυτά τα προβλήματα; Μπορούμε έξυπνα κι αθόρυβα να τα λύσουμε ή να συμβάλουμε στη λύση τους;
