Facebook

Το άρθρο απευθύνεται σε μαθητές γυμνασίου / λυκείου και συναδέλφους εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Τα sites κοινωνικής δικτύωσης (social networking) όπως το HI5 (μόδα του χτες), το Facebook (μόδα του σήμερα) και ό,τι κυριαρχήσει αύριο μονοπωλούν το ενδιαφέρον των νεαρών αγοριών και κοριτσιών κάθε φορά που ακούν τη φράση «ελεύθερος χρόνος» στο εργαστήριο Πληροφορικής. Οι φωνές παύουν ως δια μαγείας κι ο δάσκαλος «την κεφαλή κλίνει» σ’ αυτόν τον Facebook! «Είναι δίχως άλλο ανώτερός μου, πως αλλιώς θα μαγνήτιζε τα βλαστάρια που μορφώνω;» Ο απαράκλητος (απαρηγόρητος δηλαδή) δάσκαλος έχει τουλάχιστο τρεις δρόμους μπροστά του.

1ος δρόμος 

 Να παραδοθεί στον Facebook αφήνοντάς τον να αλωνίζει το τελευταίο 10 λεπτό (κάποτε και 15 λεπτο) στον φυσικό του χώρο, στην σχολική τάξη. Έτσι μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα αντλήσει λίγη από τη δόξα αυτού του διαδικτυακού εισβολέα αφού θα αποθεωθεί από τους μαθητές ως φιλελεύθερος, ποιος; αυτός ο Faceόδουλος δάσκαλος. Είναι ομολογουμένως πρόκληση η σκλαβιά, ιδιαίτερα όταν το ανταποδοτικό όφελος μεταφράζεται σε υψηλό δείκτη ευχαρίστησης των μαθητών και απόλυτη ησυχία στην τάξη.
 Γλυκέ μου μαθητή και μαθήτρια… ψάχνεις ένα δάσκαλο που… θα αρνηθεί τις γνώσεις του στη νεοελληνική; «Υπηρεσία Κοινωνικής δικτύωσης»: Ο αφέντης Facebook σου παρουσιάζεται ως υπηρεσία, υπηρέτης δηλαδή.

Το αθέατο σχολείο

Το σχολείο, ως οργανισμός (συγκροτημένη υπηρεσία), παράγει έργο. Όλοι εμείς (εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, δημοτικοί άρχοντες και υπάλληλοι, υπουργούντες / αξιωματούχοι της Παιδείας) απολαμβάνουμε το σχολικό έργο εξακολουθητικά. Σιγά, σιγά μαθαίνουμε τι σόι "χαρακτήρα" έχει αυτό το δημόσιο ελληνικό σχολείο.

Από την άλλη, εμείς οι ίδιοι - ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί και μαθητές - είμαστε το καθημερινό πλήρωμα αυτού του οργανισμού. Μήπως τελικά είμαστε εμείς που χτίζουμε και χρωματίζουμε τον χαρακτήρα του σχολείου;

Αν ναι, τότε τα όποια επίμονα ψεγάδια στην προσωπικότητα της σχολικής μονάδας οφείλονται σε  ανθρωπίνως ανυπέρβλητα εμπόδια ή σε αντίστοιχα ελαττώματα του δικού μας χαρακτήρα, σε ιδιοτροπίες του δικού μας επαγγελματικού ή μαθητικού βίου.

Εξαιρούμε από την κουβέντα μας - για το υπόλοιπο της ανάρτησης - τους μαθητές και τα λοιπά μέλη του στενού η ευρύτερου σχολικού χώρου. Μιλούμε για εμάς τους λειτουργούς της εκπαίδευσης.

Εμείς λοιπόν, τί είδους ελαττώματα κουβαλάμε στον κοινό επαγγελματικό μας χώρο; Πως σχετίζονται αυτά με τον "δύστροπο" σχολικό χαρακτήρα; Ποια είναι τελικά αυτά τα προβλήματα; Μπορούμε έξυπνα κι αθόρυβα να τα λύσουμε ή να συμβάλουμε στη λύση τους;

Σχολεῖο καί γνώση

Τό σύγχρονο ἑλληνικό σχολεῖο εἶναι φτωχά γνωσιοκεντρικό. Δέν δίνεται καμμιά βαρύτητα στά προσωπικά βιώματα τοῦ μαθητῆ, στίς οἰκογενειακές συνθῆκες πού ζῆ καί στίς διαπροσωπικές του σχέσεις μέ τούς συμμαθητές του καί μέ τόν ὑπόλοιπο κόσμο. Τό σχολεῖο δέν ἑστιάζει στή διαμόρφωση τῆς προσωπικότητας τοῦ μαθητῆ, ἀλλά στήν ἀποστήθιση ἀποξηραμένων γνώσεων οἱ ὁποῖες δέν ἔχουν καμμιά σημασία καί χρησιμότητα γιά τήν καθημερινή του ζωή. Στό σχολεῖο κανείς δέν ἐνδιαφέρεται γιά συναισθήματα, ἀνάγκες, παρορμήσεις, σχέσεις, ἀγωνίες, ἀνασφάλειες, προσδοκίες κ.λπ. Μέ δυό λόγια κανείς δέν ἐνδιαφέρεται γιά τό πρόσωπο, τόν ἄνθρωπο, τό ἴδιο τό παιδί. Ὁ στόχος τοῦ σχολείου εἶναι ἡ βελτίωση τῆς ἐπίδοσης τοῦ μαθητῆ. Καί ὅταν γίνεται λόγος γιά συμπεριφορά αὐτό ἀποσκοπεῖ καί πάλι στήν ἡσυχία μέσα στήν τάξη ὥστε νά γίνει πιό ἀποδοτικό τό μάθημα. Οἱ καρποί αὐτοῦ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος θά εἶναι ὅλο καί πιό πικροί. Μέχρι νά ἀναγκαστοῦμε νά ἀλλάξουμε ἐκ βαθέων τήν ἀντίληψή μας γιά τήν παιδεία.

Πηγή: http://romnios.gr

Κι όμως το σχολείο ζει

Το άρθρο απευθύνεται σε συναδέλφους εκπαιδευτικούς, σε μαθητές, γονείς και όσους αναρωτιούνται για τί γίνεται σήμερα στη σχολική αίθουσα.
Είναι μια προσπάθεια να μπουν σε σειρά ιδέες που κατά καιρούς εμφανίζονται στη σχολική κοινότητα και (όσο παράξενο κι αν φαίνεται) δεν ευδοκιμούν απλά διότι δεν καταγράφονται. Ας γίνει η αρχή κι αν υπάρχει θέληση θα καρπίσουν οι ιδέες. Ας γίνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί και μαθητές το χώμα το γόνιμο γι' αυτές.

Μόνιμη αίθουσα εκθέσεων με θεματολογία

• Ιστορική
• Εικαστική
• Τεχνολογική
• … 

Πρόσκληση ειδικών σε θέματα που απασχολούν εφήβους μαθητές

• Σχέση με το άλλο φύλλο
• Σχέση με γονείς
• Σχολείο: Πόσο το νιώθω δικό μου;
• Καταλήψεις – αγωγή του πολίτη
• Θεός και εκκλησία. Έχουν κάτι να μου πουν;
• Η απομόνωση του εφήβου
• …

Το δικαίωμα (ποινές σε μαθητές)

Το δικαίωμα είναι ουσιαστικό γένους ουδετέρου. Παρόλα αυτά αδυνατεί να εξουσιάσει την ύπαρξή του και να παραμείνει στην ουδετερότητα αφού όλοι - σχεδόν όλοι - το διεκδικούν. Το δικαίωμά μου. Τα δικαιώματά μας.

Το δικαίωμα καλώς ή κακώς δεν είναι θεός. Άρα καθώς μελίζεται (μοιράζεται) δαπανάται και κάποτε εξαντλείται. Με άλλα λόγια είναι μια πίτα που πρέπει να χορτάσει αυτούς που έχουν ανάγκη τροφής. Έλα όμως που υπάρχουν αδηφάγοι (άπληστοι, αχόρταγοι) και φοβισμένοι ατροφικοί!
Το δικαίωμα χαρίζει ειρήνη όταν όλοι το σεβόμαστε... μα και πόλεμο όταν ένα άλλο δικαίωμα πατήσει τα χωράφια του.
Το δικαίωμα είναι δίπολη ποσότητα. Εκεί που τελειώνει το πρώτο ξεκινά το δεύτερο (συχνά υπάρχει και τρίτο και τέταρτο δικαίωμα). Το σίγουρο είναι πως το δικαίωμα δεν πάσχει από μοναξιά.
Ας έρθουμε στα του οίκου μας. "Το δικαίωμα του μαθητή" και "το δικαίωμα του καθηγητή" στο χώρο του σχολείου.

Το σχολείο που ονειρεύομαι

Αν ήμουν τώρα μαθητής...

Θα τολμούσα να ρωτήσω μεγαλύτερους και μικρότερους για το πώς αυτοί ονειρεύονται ένα σχολείο που θα μπορέσουν να αγαπήσουν.

Δε θα αδιαφορούσα, δε θα έμενα σε λόγια και κουβέντες της στιγμής. Θα έγραφα αυτά που επιθυμώ από το σχολείο που ανήκει και σε μένα. Θα παρακινούσα και τους συμμαθητές μου να το κάνουν.

Θα διεκδικούσα γνώση. Τί σημαίνει είμαι έλληνας; Τί σημαίνει η Μακεδονία είναι ελληνική; Τί σημαίνει σχέση με τους γονείς μου; Τί σημαίνει σχέση με το άλλο φύλο; Τί σημαίνει ακούω το διπλανό μου; Τί σημαίνει αγωγή του πολίτη; Τί σημαίνει Θεός;

Θα πρότεινα απαντήσεις σε κάθε "εκτός και εντός ύλης" ερώτημα. Θα έκανα το σχολείο ζωντανό με τη βοήθεια των ζωντανών συμμαθητών μου, κι όχι μόνο.

Δεν είμαι όμως μαθητής, πέρασε η σειρά μου και νιώθω ότι δεν έκανα όλα όσα μπορούσα να κάνω τότε. Ως καθηγητής απλά σας προτείνω και σας παρακαλώ αγαπητοί μου μαθητές να βοηθήσετε εμένα και τους συναδέλφους μου. Πείτε μας πώς ονειρεύεστε το σχολείο σας. Το σχολείο που θα μπορέσετε να αγαπήσετε ακόμη περισσότερο...

Καταλήψεις: με αφορούν

Είσαι εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης; για σένα γράφτηκε το κείμενο.
Αν συμφωνείς στα «συνοπτικά σημεία» που θα δεις ευθύς αμέσως θα σου είναι ευχάριστη, ελπίζω, η ανάγνωση. Αν όχι θα χαρώ να φιλοξενήσω την άποψή σου. Το σχόλιό σου είναι δώρο για μένα.

• Η κατάληψη ως ακραία εκδήλωση δίνει ενδεχομένως λύση σε εξαιρετικά ακραίες  καταστάσεις τις οποίες και καθιστά έκρυθμες. Οφείλουμε να εξαντλούμε όλους τους άλλους τρόπους.

• Η κατάληψη του σχολείου όπως τη γνωρίζουμε εδώ και 20 χρόνια δε δίνει λύσεις, απεναντίας συσσωρεύει προβλήματα.

• Οι εκπαιδευτικοί έχουν ευθύνη απέναντι στους μαθητές η οποία δεν αναστέλλεται σε περίοδο κατάληψης.

• Κάνουμε ό, τι καλύτερο μπορούμε στο σχολικό μικρόκοσμο που εργαζόμαστε. Δε μονοπωλούμε το έργο «θεραπείας του πάσχοντος σχολείου». Έχουν ευθύνη και άλλοι (μαθητές, γονείς, θεσμικοί ή πολιτικοί παράγοντες κ.λπ.). Πλην όμως ασχολούμαστε πρώτα από όλα με αυτό που μπορούμε και ορίζουμε, δηλαδή με το «τι κάνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί».