Τό σύγχρονο ἑλληνικό σχολεῖο εἶναι φτωχά γνωσιοκεντρικό. Δέν δίνεται καμμιά βαρύτητα στά προσωπικά βιώματα τοῦ μαθητῆ, στίς οἰκογενειακές συνθῆκες πού ζῆ καί στίς διαπροσωπικές του σχέσεις μέ τούς συμμαθητές του καί μέ τόν ὑπόλοιπο κόσμο. Τό σχολεῖο δέν ἑστιάζει στή διαμόρφωση τῆς προσωπικότητας τοῦ μαθητῆ, ἀλλά στήν ἀποστήθιση ἀποξηραμένων γνώσεων οἱ ὁποῖες δέν ἔχουν καμμιά σημασία καί χρησιμότητα γιά τήν καθημερινή του ζωή. Στό σχολεῖο κανείς δέν ἐνδιαφέρεται γιά συναισθήματα, ἀνάγκες, παρορμήσεις, σχέσεις, ἀγωνίες, ἀνασφάλειες, προσδοκίες κ.λπ. Μέ δυό λόγια κανείς δέν ἐνδιαφέρεται γιά τό πρόσωπο, τόν ἄνθρωπο, τό ἴδιο τό παιδί. Ὁ στόχος τοῦ σχολείου εἶναι ἡ βελτίωση τῆς ἐπίδοσης τοῦ μαθητῆ. Καί ὅταν γίνεται λόγος γιά συμπεριφορά αὐτό ἀποσκοπεῖ καί πάλι στήν ἡσυχία μέσα στήν τάξη ὥστε νά γίνει πιό ἀποδοτικό τό μάθημα. Οἱ καρποί αὐτοῦ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος θά εἶναι ὅλο καί πιό πικροί. Μέχρι νά ἀναγκαστοῦμε νά ἀλλάξουμε ἐκ βαθέων τήν ἀντίληψή μας γιά τήν παιδεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου